“Κάθε καθηγητής προσπαθεί πάντα να γίνει και λίγο ψυχολόγος”

Quote από μία τυχαία συνάντηση, μια Δευτέρα, στην Big Blue Data Academy

I’m in a hurry to get things done, pushing to the way it is no fun.

Alabama Band Song

Σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, και σε όλες τις ηλικίες, ένας παράγοντας είναι που καθορίζει τα πάντα. Μιλάμε συνέχεια για την λογική, για το μέλλον για την έμπνευση (motivation) αλλά σπάνια αυτό είναι που καθορίζει την πορεία του κάθε μεμονωμένου μαθήματος. Την πορεία εκείνου του 4ωρου που είσαι απέναντι με κάποιον και του μιλάς και περιμένεις να κατανοήσει και να απαντήσει και να λύσει τις ασκήσεις και να του αρέσει. 

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η ψυχολογία. Πίσω από το τεχνικό κομμάτι η εκπαίδευση απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν πραγματικά συναισθήματα και μία πραγματική προσωπικότητα. 

Είτε σε ενήλικες που δουλεύουν 9 με 5, σε ανθρώπους αγχωμένους που έχουν ως στόχο την εύρεση δουλειάς, σε ανθρώπους που κάνουν το bootcamp γιατί διψάνε να μάθουν, σε ανθρώπους που έχουν να αντιμετωπίσουν αμέτρητα προβλήματα.

Είτε σε μικρότερες ηλικίες, με μικρότερα προβλήματα, με μικρότερη αίσθηση της σημασίας του αντικειμένου αλλά με αισθητηριακά κριτήρια τόσο ισχυρα που τα προβληματα μεσα τους μεγενθυνονται.

Το παιχνίδι πάντα παίζετε εκεί…

Μια μικρή βαβέλ αρχίζει να δημιουργείται. Μπορεί όλοι να παρακολουθούν το ίδιο μάθημα αλλά δεν καταλαβαίνουν όλοι την ίδια γλώσσα. Ο καθηγητής γίνεται ένας μαέστρος που προσπαθει να το συντονίσει, να κατανοήσει ολους τους μαθητες και να μπορέσει να τους κάνει όλους να αποδώσουν στο έπακρο. 

Πρεπει να γίνει ένας μικρός ψυχολογος. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κάστρο του οποίου η πολιορκία είναι δύσκολη τις περισσότερες φορές. Γιατί δεν μπορεί να γίνει με την μορφή καταπέλτη που πάει να ανοίξει τις περίκλειστες πόρτες. Δεν έχεις τέτοιες ευκολίες… 

Αλλά πρέπει να γίνει από μία πρόσκληση για τσαι, πρέπει ο μαθητής να θελήσει να σε προσκαλέσει, να σε εμπιστευτεί και να σου δώσει τα εργαλεία να τον διδάξεις.

Πρέπει να του διδάσκεις κάτι δύσκολο και απαιτητικό αλλά το τελικο αποτέλεσμα πρέπει να το απολαμβάνει πάρα την δυσκολία.

Ένα τραγούδι λέει, i’m in a hurry to get things done away, push push till there no fun, αυτό είναι μια κατάσταση αποφευκταια. Αν γίνει αυτό αργά η γρήγορα έχει χαθεί ο μαθητης. Και να τελειώσει το μάθημα, και τελειώσει το bootcamp, του έχεις αφαιρέσει το πιο σημαντικό πράγμα. Του έχεις αφαιρέσει την θέληση για γνώση και την περιέργεια να ψάξει. Έγκλημα μεγέθους θανατικής ποινής.

Ποτε δεν θυμόμαστε τους καθηγητές που μπήκαν με μία μανιέρα και διδαξαν αυτό που ήξεραν, και φύγαν. Αυστηρούς καθηγητές, θυμόμαστε αλλά ποτέ αυτούς που κάναν μόνο το μάθημα τους.

Αυτον ομως τον καθηγητή που προσπάθησε να διδάξει την ουσία που προσπάθησε να μας κάνει να μετακινηθούμε, όχι επειδή η αγορα απαιτούσε αυτή την ικανότητα μόνο, αλλά με εναν τροπο μας έκανε να αγαπήσουμε ένα αντικείμενο, όλοι τον θυμόμαστε. Η δύναμη του θέλω να πάω νικάει και θα νικάει πάντα το πρέπει να μάθω. 

Όλοι έχουμε στην ζωή μας εναν καθηγητή χωρίς τον οποίο, χωρίς την εμπνευση του οποίου δεν θα ήμασταν εδώ. Εγώ σίγουρα έχω.

Πόσες ταινίες έχουν γίνει με καθηγητές που διδασκουν αυτό που πρέπει σωστα τεχνικα και μέχρι εκεί; Εγώ δεν γνωρίζω καμία! Αλλά το dead poets society ποιος μπορει να το ξεχάσει. 

Πάντα και ως καθηγητής και ως παιδί αυτόν τον καθηγητή εγω θα επέλεγα. Και ο λόγο που είμαι μέρος σε ένα περιβάλλον όπως η Big Blue Data Academy, είναι γιατί υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για τους μαθητές,  και στο τέλος της μέρας σκοπός είναι η βαθιά γνώση, ή εμπνευση των μαθητών και όχι η απλή εγγραφή και παραμονή τους στα μαθήματα! Γιατί αυτό το περιβάλλον είναι πιο κοντά στον John Keating και όχι στο διευθυντή του σχολείου του που δεν θυμόμαστε ούτε το όνομα του ως χαρακτήρα.